Japan

Japan

1 | vrijdag 21 september
In Nederland bestaan ze eigenlijk niet meer; de kleine rokerige podia. Waar gekleurde spots wolken verbrand tabak zichtbaar maken. En ze dromerig door de stralengang van onderen komen en boven weer verdwijnen. Een ongezonde maar prachtige atmosfeer. Het is mijn eerste avond in Japan en ik wacht met Rei -lees Ray – op de band die deze kleine zaal straks gaat opblazen.

Deze week had ik nog e-mailcontact met Rei over het bezoeken van een concert. En nu staat de Japanse naast me. Pieter ontmoette de geneeskunde student vorig jaar in het AMC. Ze is tof, deelt interesses als kunst en muziek en spreek goed Engels. Het maakt mijn entree op het continent erg makkelijk.

Nooit eerder landde ik op een luchthaven met aanvliegroute over de stad. Zo laag over de gebouwen, met een strak aftekenende schaduw van het vliegtuig over de daken van de stad scherend. Net voordat de kist op straat lijkt te worden geparkeerd is er opeens wat groen en komt de landingsbaan in beeld. Een droom die vanaf mijn zestiende levensjaar aanwezig is komt uit. Ik sta op Japanse bodem.

We kijken naar O’rouke, ooit bassist bij Sonic Youth. Hij speelt met een Japanse band van jonge twintigers: viool, keyboard, bas en een super vette drummer. O’rouke zingt in Engels en Japans en speelt op zes snaren.
Wat begon met eenrichtingsenergie vanaf het podium wordt een dialoog. Er gaan wat hoofden op en neer. “Hie… Hie”! Een Yoko Ono look alike slaakt een kreet en claimt twee vierkante meter om haar performance op te voeren. Haar hoofd en schouders maken een lange, ononderbroken beweging van links naar recht en van boven naar onder. Verder blijft het muisstil in de zaal. Dan komt de verlossende “Arigato Gozajmas”, klapt het tamme publiek en laat het voorzichtig van zich horen.

Rei en ik nemen plaats aan een bar die naadloos overloopt in een bakplaat van 2 meter breed. Twee koks bereiden hier voor je neus de crème de la crème van de Japanse keuken. Ontzettend lekker, relatief simpel te bereiden, doorgaans gezond en vaak oogstrelend. Ze staat erop dat ik als gast vrij blijf van kosten. Dat heeft haar vader zo gewild!

Bij de toegift staat het kleine zaaltje staat bol van de rock. De band gaat los. En de Japanners doen dit keer mee.

Reizen is leren. Over jezelf en de wereld. Deze avontuurlijke schoolreis, waar ik al jaren van droom, is begonnen.

Dagrecept
Reizen: vlucht Amsterdam > Seoul (Zuid-Korea), vlucht Seoul > Fukuoka (Kyushu, Japan), te voet, per metro.
Uitgaan: optreden O’Rouke met Japanse band

2 | zaterdag 22 september

Na het kunstfestival sluit ik met Kaori, een vriendin van Rei de dag af met een drankje. De student Engels maakt impliciet duidelijk dat mijn reisplannen haar wat ambitieus lijken. Maar ik ben hier niet alleen gekomen om louter te relaxen. Ik wil het land verkennen. En dat ga ik morgen doen. Reizen is beweging. Nieuwe indrukken en verrassingen doe je vooral op als je je verplaatst en de wereld om je heen verandert. Ik zal bekende en onbekende plaatsen bezoeken waar veel Japanners zelf nog nooit geweest zijn.

Na een dagprogramma met veel sidewalk adventures langs tempels en shrines, kunst en cultuur in musea, bezoek ik ‘s avonds met Kaori het Music Apartment Art Festival. In dit flatgebouw vindt in verschillende ruimtes van alles plaats. Muziek, film, animatie, vormgeving, installaties. Op het dak speelt een band.

Als we een een nieuwe ruimte instappen, worden we 360 graden omringd door boeken en treffen we een man achter een klein bureau. Met een hand eet hij wat rijst en met de andere schrijft hij op een computer.

Bij het bezoeken van een korte animatiefilm leer ik een cultureel verschil. Japanners die op de grond zitten, zitten met de knieën vooruit met de billen op hun gestrekte voeten: de zwemmers voetenstretch! Later, in noodle city Takamatsu ervaar ik waarom dit voor zich spreekt. Ga maar eens gehurkt of in kleermakerszit aan een lage tafel zitten. Dat eet niet echt prettig.

De man kijkt verbaasd op. We zijn net bij iemand thuis binnen gelopen. We verontschuldigen ons en bij het verlaten van de ruimte neem ik een 360 graden blik goed in me op. Amsterdam heeft kleine woningen en dit is een voorbeeld van de Japanse variant. In deze kleine kubus, met rondom wanden van boeken wordt gewerkt, gegeten en geslapen. Maar vooral dat laatste is bijzonder. En gebeurt zoals vroeger: op dikke matten op de grond, die overdag in de kast, uiteraard met ruimtebesparende schuifdeuren, worden opgeborgen.

Morgen haal ik mijn huurmotorfiets op en ben ik twee weken kapitein aan het roer. In mijn hotelkamertje spreid ik de landkaart van Japan. Het is een soort menukaart. Ik kijk verlekkerd naar de mogelijkheden. Zie mooie wegen, bijzondere bestemmingen. Aan mij de keus! Als ik maar over twee weken in Tokio ben, waar ik de motor achter zal laten bij een filiaal van de keten waarbij ik de motor heb gehuurd.

Dagrecept
Reizen: te voet en per metro
Shrines: Waka Hachimangu,
Tempels: Jotenji, Zenshoji, Mangyoji, Junshoji
Musea: Fukuoka City Art Museum, Fukuoka Asian Art museum
Festival: Music Apartment Art Festival – www.musicapartment.org, http://konya2023.travelers-project.info

3 | zondag 23 september

Ik ga er eens lekker voor zitten. Voor me wegbewijzering in kanji. In mijn tanktas een tweetalige kaart. De stad in mijn spiegels en het GPS kompas in de goede richting. Ik slaak een kreet van geluk: whoooooo! Niemand kan me horen, maar dit is mijn feestje. Was ik bijna nog twee weken gebonden aan de Shinkansen trein, regelt oude bekende Misha nog even op de valreep het ultieme vervoer voor me. En nu rol ik. In f#cking Japan! Dit is super! En toch echt even anders dan de motorreizen vanaf huis. Ook al gingen ze over mooie wegen naar mooie oorden als Spanje en Italië, Rusland en de Baltische staten.

Jun – een Japanse in overall- en de monteurs zwaaien me uit. ‘Rare buitenlander’, zie ik ze denken. Maar vergelijk mijn reis met een van een Japanner in Europa, en het ziet er als volgt uit. Een Japanner, die het alfabet niet kent, nog Nederlands nog Engels spreekt, huurt in Amsterdam een motorfiets. Komt in de stralende zon met een hoopje bagage, wat spanbanden en een motorpak aan wandelen. Monteert zelf met wat meegebracht gereedschap een GPS op het stuur en accu en vertrekt. Om in de komende twee weken naar Istanbul te rijden. En is ook nog van plan een hoop te zien. It’s just the way I like it.

Wordt t.z.t. vervolgd.


Japanreis route in Google Maps.

Comments are closed.

Sidewalk Adventures

 

 

© June 2012, Marijn Engels